Ik Zei Bijna Ja. Toen Deed Ik Het Niet.

Hallo, Iets gebeurde onlangs dat voelde als een van die kleine-maar-diepgaande levenslessen.

Het begon allemaal met een dilemma. Niets dramatisch of levensveranderends, maar zo'n moment dat je net genoeg door elkaar schudt om even stil te staan, na te denken en te groeien – als je dat toelaat. Dus ik dacht: laat ik het met je delen, want we komen allemaal weleens in een dilemma terecht, en hoe we ermee omgaan kan echt het verschil maken. Dit is wat er gebeurde: Ongeveer een maand geleden, na het versturen van de tweede nieuwsbrief in deze serie, kreeg ik een ontroerend bericht van Anna (niet haar echte naam). Anna is op zichzelf al een bijzonder mens, maar voor mij heeft ze een nog specialere plek. Zij was mijn allereerste Nederlandse patiënt, toen ik zo'n 13 jaar geleden mijn eerste praktijk in Nederland opende.

Zelfs in haar vroege tachtiger jaren fietste ze destijds vijf kilometer heen en terug om naar de behandelingen te komen. Ik heb haar altijd bewonderd – scherp van geest, positief, stralend en rustig, wat het leven haar ook bracht. Ze kwam elke maand voor een onderhoudsbehandeling, met zo’n stille alertheid voor haar lichaam en welzijn die gewoon inspirerend was.

Toen ik mijn praktijk zo’n zes jaar geleden naar Nijmegen verhuisde, verloren we geleidelijk het contact, en uiteindelijk gingen onze wegen uiteen.

Maar toen, een maand geleden, schreef ze me opnieuw. Ze is nu 91, zit in een rolstoel, en heeft al maanden dagelijks last van hoofdpijn en ernstige schouderpijn waardoor ze niet goed slaapt. In haar kenmerkend beleefde en gracieuze stijl vroeg ze of ik misschien aan huis kon komen om haar te behandelen met "die magische naaldjes".

Mijn eerste innerlijke reactie was – natuurlijk! Niet omdat ik aan huis behandel (dat doe ik niet), en ook niet omdat het praktisch gezien logisch was (dat was het niet), maar omdat ik diep geraakt was. Bovendien… ze is 91. En eerlijk? Ik miste haar eigenlijk een beetje.

Maar toen begon mijn rationele brein mee te praten. En alle praktische bezwaren kwamen naar boven:

Ik heb geen draagbare behandeltafel.

Eén of twee behandelingen zouden niet genoeg zijn, en vaste weekendafspraken aan huis zijn voor mij gewoon niet haalbaar.

Ik ben bezig met het stellen van duidelijkere grenzen voor mezelf.

Het is dertig minuten rijden, enkele reis.

Ik zou nog wel even door kunnen gaan, maar op een bepaald moment realiseerde ik me – mede dankzij mijn eigen kompas (en een goed gesprek met mijn vrouw) – dat ik deze keer nee moest zeggen. En dat was niet makkelijk.

Ik schreef haar een e-mail. Geen makkelijke om te schrijven, maar eerlijk, respectvol en trouw aan mijn eigen grenzen.

Maar wacht – word nog niet verdrietig. Blijkbaar heeft het leven zo zijn eigen manier om verrassende omwegen te nemen.

Twee weken later schreef Anna opnieuw. Deze keer vertelde ze dat een vriendin had aangeboden haar naar de praktijk te brengen.

En ja hoor – ze kwam echt. Het was een hartverwarmende hereniging.

Aan het einde van de sessie, terwijl ze zich aankleedde, tilde ze haar arm moeiteloos op, zonder het zelf door te hebben – alsof die schouderpijn nooit had bestaan. Een week later kwam ze terug voor een tweede sessie en vertelde me dat de schouderpijn volledig verdwenen was. Er zit nog wat zwakte in haar hand, maar vergeleken met hoe het was – is het een wereld van verschil.

En de hoofdpijn? Die was aanzienlijk verminderd in de dagen na de eerste behandeling.

Terwijl ik hier zit en dit schrijf, ben ik nog steeds verbaasd. Want eerlijk – zo’n verbetering op 92-jarige leeftijd? Dat had ik zelfs in mijn meest optimistische dromen niet durven hopen 😊

Tip van de Week

Hoe weet je wat de juiste keuze is, als je vastzit in een dilemma?

Laten we eerlijk zijn. Als er een magische knop bestond met “Klik hier voor het juiste antwoord”, dan zouden we die allemaal zonder aarzeling indrukken. Maar het leven, in al zijn prachtige complexiteit, werkt meestal niet zo.

Dus, hier is een klein stappenplan dat voor mij werkt – en misschien ook voor jou:

1. Eerst: pauzeren. Voordat je in actie schiet om iets op te lossen, iemand te plezieren of te helpen – adem even. Stop. Check in bij jezelf: wat gebeurt er eigenlijk vanbinnen?

2. Stem af op je hart. Hoe voelt dit voor mij? Niet wat ik zou moeten doen, maar wat voelt waar en in lijn met wie ik ben.

3. En dan: betrek ook je hoofd erbij. Negeer je rationele kant niet. Die is er om je te helpen. Vraag jezelf: “Is dit houdbaar voor mij?”, “Brengt dit op de lange termijn schade met zich mee?”, “Is er een gulden middenweg?”

4. Weet je het nog steeds niet? Praat erover. Soms helpt het al enorm om te praten met iemand die echt luistert. Dan klaart de mist vanzelf op.

5. En dit is belangrijk – blijf er niet te lang in hangen! Vastzitten in besluiteloosheid kost bakken energie. Je blijft hangen in een soort emotionele en mentale tussenruimte. En paradoxaal genoeg is het vaak beter om een onvolmaakte keuze te maken dan om in onzekerheid te blijven hangen. De opluchting die komt van gewoon een besluit nemen – zelfs als het niet perfect is – kan waardevoller zijn dan eindeloos wikken en wegen.

6. En tot slot – accepteer dat je het misschien nooit zeker weet. Soms is er geen perfect antwoord. We doen gewoon het beste wat we kunnen, met wat we op dat moment hebben. En dat is echt genoeg.

Dus de volgende keer dat je in een dilemma zit, probeer te luisteren naar zowel je hart als je hoofd – en ook naar de stille ruimte daartussen. Want vaak, daar – precies daar – ligt het eenvoudigste antwoord.

Voordat we afscheid nemen...

Als je tot hier hebt gelezen – dank je wel. Echt waar. Dat betekent veel voor me.

Ik hoop dat deze kleine nieuwsbrief je iets heeft meegegeven voor de week die komt – een gedachte, wat inspiratie, of gewoon een stille glimlach.

Als je ooit iets wil delen, reageren of gewoon even hoi zeggen – ik hoor altijd graag van je. Ik wens je een zachte week toe, met minder pijntjes en meer mooie momenten.

Hartelijks, Zohar