Zeg Jij Ja, Terwijl Je Nee Bedoelt?

Hallo,

Is het je ooit overkomen dat je "ja" zei terwijl elk deel van je lichaam "nee" schreeuwde?

Misschien stemde je in met nóg iets op het werk, terwijl je al niets meer over had. Misschien bleef je in een gesprek zitten dat je leegliep, en wachtte je gewoon tot het voorbij was.

En dan kwam dat vertrouwde gevoel: een vermoeidheid die verder gaat dan het lichamelijke, een stille wrok zonder duidelijk adres, en het gevoel dat je jezelf een beetje kwijt was geraakt.

Dat is geen zwakte. Het betekent niet dat er iets mis is met jou.

Het betekent meestal dat gezonde grenzen nog niet genoeg aanwezig zijn in je leven.

Wat is een gezonde grens eigenlijk?

Veel mensen denken dat grenzen iets hards, kils of afstandelijks zijn. Dat "nee" zeggen betekent dat je iemand pijn doet. Dat voor jezelf zorgen egoïstisch is.

Maar een gezonde grens is geen muur. Het is een hek met een poort.

Het geeft je de mogelijkheid om te bepalen wat er binnenkomt en wat niet. Wanneer, en hoeveel.

Modern psychologisch onderzoek verbindt gezonde grenzen direct aan ons niveau van chronische stress, de kwaliteit van onze relaties, en zelfs de toestand van ons immuunsysteem.

Als we "ja" zeggen vanuit angst of schuldgevoel, voelt het lichaam niet dat het gegeven heeft. Het voelt dat er iets genomen is.

Wat zegt de Chinese geneeskunde hierover?

Elk van de interne organen draagt ook een mentale en emotionele functie in zich.

Twee belangrijke spelers als het gaat om grenzen zijn de Longen en de Lever.

De Longen besturen de huid, de meest letterlijke fysieke grens van het lichaam. Ze dragen wat de Po (魄) wordt genoemd, het lichamelijke instinct dat het verschil voelt tussen wat van mij is en wat niet van mij is.

Als we steeds opnieuw toestaan dat onze grenzen worden overschreden, verzwakt de Po. Er ontstaat een gevoel dat we "te open staan voor de wereld": de emoties van anderen opnemen, en soms een vermoeidheid ervaren die geen eenvoudige verklaring heeft.

De Lever is verantwoordelijk voor de vrije stroom van Qi, voor het vermogen om beslissingen te nemen en voor het vermogen om onszelf uit te drukken in de wereld. Ze draagt de Hun (魂), de mentale kracht achter ons vermogen om te plannen, te beslissen en onszelf te uiten.

Als we steeds opnieuw onze eigen behoeften onderdrukken, terughouden wat we echt voelen, en dingen wegduwen uit angst anderen te teleurstellen, raakt de Qi van de Lever geblokkeerd. Dit kan zich uiten als spanning in nek en schouders, hoofdpijn, prikkelbaarheid juist tegenover de mensen van wie we het meest houden, of gewoon het gevoel vastgelopen te zijn.

De Chinese vraag hier is niet: "Hoe worden we sterker?" Maar eerder: Wat moet er bewegen zodat we weer bij onszelf kunnen komen?

Tip van de week: oefenen met het kleine "nee"

Er is geen reden om alles in één keer te veranderen. Begin gewoon met opmerken.

Let deze week op de momenten waarop je automatisch "ja" zegt, en pauzeer even voordat je dat doet.

Vraag jezelf: "Wil ik dit eigenlijk, of ben ik bang voor wat er gebeurt als ik nee zeg?"

Je hoeft je antwoord niet altijd te veranderen. Het is al genoeg om je er bewust van te zijn.

Want bewustzijn is al de verandering.

Een paar praktische richtingen om te beginnen:

Leer "ik moet er even over nadenken" te zeggen. Je hoeft niet meteen te antwoorden. Een pauze nemen is volkomen legitiem.

Luister naar je lichaam: druk op de borst, spanning in de buik, stijfheid in de schouders. Het lichaam weet het meestal al voordat de geest beslist.

Oefen met kleine dingen. Zeg nee tegen een uitnodiging die niet goed voelt. Beëindig een gesprek dat je leegtrekt. Vraag om ruimte als je dat nodig hebt. Grote grenzen zijn opgebouwd uit vele kleine.

Onthoud: een grens is ook een cadeau voor de ander. Als je eerlijk bent over wat je echt kunt geven, geef je vanuit een vol hart, niet vanuit een leeg.

Een paar woorden vanuit het hart...

We leven in een cultuur die vrijgevigheid heel hoog waardeert. En daar zit echte schoonheid in.

Maar vrijgevigheid die voortkomt uit angst om teleur te stellen, is geen vrijgevigheid. Het is een langzaam lek.

En soms is de manier om meer aanwezig te zijn voor de mensen van wie we houden, om eerst meer aanwezig te zijn voor onszelf.

Een gezonde grens houdt mensen niet op afstand. Het nodigt hen uit om een volledigere versie van jou te ontmoeten.

En als dit onderwerp je aanspreekt en je het wilt delen, ben ik er altijd.

Ik wens je een week waarin je lichaam minstens één keer weet dat je naar hem geluisterd hebt.

Met liefde, Zohar