Wat Als Jouw Pijn een Herinnering Is?

Beste,

Is het je ooit overkomen dat de blessure genezen was, de medische onderzoeken in orde waren… maar de pijn er nog steeds was?

Iets wat begon als een scherpe, gerichte waarschuwing veranderde in een constante achtergrondruis - een pijn die vermoeiend en hardnekkig is.

Je probeert te rusten, te behandelen, bepaalde bewegingen te vermijden. En toch voelt het alsof de pijn een eigen leven is gaan leiden.

Dit is een van de meest frustrerende situaties waarmee mensen naar de praktijk komen. Het kan voelen alsof het lichaam ons heeft “verraden”, of alsof de pijn het bewijs is dat er vanbinnen nog iets kapot is.

Maar vaak is de werkelijkheid complexer.

Pijn die blijft nadat de oorspronkelijke oorzaak verdwenen is, zit niet “tussen je oren”. Ze is fysiologisch heel reëel - maar haar oorsprong is veranderd. Het zenuwstelsel kan als het ware in de “aan-stand” zijn blijven hangen, en het lichaam houdt vast aan een herinnering aan gevaar dat er niet meer is.

Wat gebeurt er dan precies? Laten we kijken naar zowel het systeem als het weefsel.

Vanuit westers perspectief is pijn een output van de hersenen. Wanneer we gewond raken, ontvangen de hersenen noodsignalen. Maar wanneer pijn chronisch wordt, is het weefsel vaak al lang hersteld.

Wat er is gebeurd, is een proces dat neuroplasticiteit wordt genoemd: het zenuwstelsel heeft de pijn als het ware geleerd. Het is gevoeliger geworden en interpreteert normale signalen - zoals een diepe ademhaling of op een stoel zitten - als bedreigend.

Het is alsof een alarmsysteem blijft afgaan lang nadat de inbreker vertrokken is.

Maar dit gebeurt niet alleen in de hersenen. Het gebeurt ook in de weefsels.

Hier komt het concept van fascia in beeld.

Fascia is een fijnmazig bindweefselnetwerk dat al onze spieren, botten en organen omhult - als een transparant compressiepak. Het bevat veel meer zintuiglijke receptoren dan de spieren zelf.

Wanneer er een blessure ontstaat, kunnen fasciale cellen hun structuur veranderen en een soort “mechanisch geheugen” creëren. Ze blijven in een toestand van spanning en rek, ook wanneer dat niet langer nodig is.

Deze herinnering wordt opgeslagen in de biologische structuur van het weefsel en blijft signalen naar het zenuwstelsel sturen dat er iets mis is.

Wat kunnen we dan doen?

Zoals ik het zie, zijn er twee benaderingen met één gedeeld doel: het gevoel van veiligheid in het lichaam herstellen.

Om chronische pijn los te laten die in het lichaamsgeheugen is gegrift, geloof ik in een geïntegreerde aanpak. Elke methode belicht een andere invalshoek van het probleem, en samen versterken ze elkaar.

1. Klassieke Acupunctuur: het helen van de Shen

Binnen de Chinese geneeskunde is pijn een uitdrukking van stagnatie. “Waar stroming is, is geen pijn. Waar pijn is, is geen stroming.” Of zoals het in het Chinees nog mooier klinkt: “Tōng zé bù tòng, tòng zé bù tòng.”

In het begin is die stagnatie fysiek. Maar wanneer pijn chronisch wordt, verplaatst ze zich vaak ook naar de emotionele laag.

De Shen - de geest die in het Hart woont - herinnert zich de angst voor pijn, en het lichaam gaat in een voortdurende staat van verdediging.

Klassieke acupunctuur werkt op de stroom van Qi (energie) en kalmeert de Shen. Ze stuurt een signaal naar het zenuwstelsel dat het gevaar voorbij is en herstelt een innerlijk gevoel van veiligheid.

De behandeling “schakelt” de pijn niet altijd in één keer uit. Maar ze helpt het lichaam zich te herinneren hoe het voelt wanneer het alarm uit staat.

2. De IPRA123-methode: het loslaten van het geheugen uit de fascia

Dit is een moderne methode die ik heb ontwikkeld, gebaseerd op de anatomie en fysiologie van fascia.

In tegenstelling tot diepere acupunctuur wordt bij IPRA123 de naald in de subcutane laag ingebracht (tussen huid en spier), in een gebied dat anatomisch verbonden is met de pijn. Het doel is de mechanische spanning die in de fascia is opgeslagen los te laten.

De behandeling omvat zachte gewrichtsbewegingen tijdens het prikken, gevolgd door kinesiotaping om het resultaat te behouden en de verzachte toestand van de fascia te ondersteunen.

Op deze manier kan het lichaam oude spanningspatronen loslaten - zonder ertegen te vechten. En vaak gebeurt deze verschuiving relatief snel.

In mijn dagelijkse praktijk combineer ik meestal beide methoden. IPRA123 vermindert de fysieke en mechanische “ruis” in de weefsels, terwijl klassieke acupunctuur het emotionele en energetische systeem tot rust brengt.

Samen geven ze het lichaam een dubbele bevestiging: de fysieke structuur ontspant, en het gevoel van veiligheid keert terug.

Een paar kleine manieren om je relatie met pijn te veranderen

Kleine stappen die het gevoel van controle herstellen:

1. Erkennen zonder oordeel. Wanneer de pijn opkomt, reageer dan niet meteen met frustratie (“Waarom weer?!”), maar probeer te zeggen: “Ik voel nu pijn.” Dit creëert een beetje ruimte tussen jou en de pijn.

2. Adem naar de plek toe. In plaats van het pijnlijke gebied aan te spannen, adem er zachtjes naartoe. Stel je voor dat de uitademing de spanning eromheen verzacht.

3. Veilige beweging. Volledige vermijding van beweging versterkt de angst. Probeer kleine, zachte bewegingen binnen een bereik dat geen scherpe pijn uitlokt, om het lichaam te laten zien dat bewegen veilig is.

4. Zoek contrast. Merk plekken in je lichaam op waar geen pijn is - een warme handpalm, een ontspannen voet. Dit herinnert het zenuwstelsel eraan dat je lichaam niet alleen uit pijn bestaat.

Een woord uit de praktijk

Heel wat patiënten komen bij mij met de overtuiging dat de pijn hen voor altijd zal vergezellen.

De behandeling belooft geen onmiddellijke verdwijning, al is de verbetering in veel gevallen duidelijk merkbaar - soms zelfs al na de eerste sessie, en vaak tegen de derde sessie melden patiënten aanzienlijke verlichting.

Naast het verminderen van de pijn helpt de behandeling het lichaam zich te herinneren hoe het voelt wanneer het alarm uit staat.

Chronische pijn vraagt om geduld. Ze bouwt zich langzaam op - en volledig loslaten kost eveneens tijd.

Elk moment van luisteren, elke ademhaling die het systeem kalmeert, elke behandeling die de greep van het weefsel verzacht - het zijn fundamenten op de weg terug naar jezelf.

Als iets hier je geraakt heeft, is dit misschien een uitnodiging om jezelf deze week af te vragen:

Waar in mijn lichaam is een stille plek, vrij van pijn? Wat gebeurt er wanneer ik mijn aandacht daarheen breng?

Ik wens je zacht luisteren, minder spanning en momenten van stilte in je lichaam,